ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ, ΜΙΑ ΝΟΜΙΜΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΕΙ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (;)

«Πιθανόν η γνώμη σου να είναι ισχυρή, πιθανόν να είναι δυνατή. Σεβόμαστε την ελευθερία σου και την ελευθερία του καθενός, αλλά θα πρέπει να έρθει και να πει “Πατέρες μου, εγώ αυτό είμαι” και να αφήσει τα καθήκοντά του και να αποσυρθεί στο σπίτι του, στο μοναστήρι του, στο κελί του κι από ‘κεί να έχει τις θέσεις του, τις δικές του.

Υπάρχει μία φράσις που πολλοί την ακούν και ανατριχιάζουν και δεν την θέλουν. Υπάρχει όμως μία λέξη που κυριολεκτεί· Αποτειχίζομαι. Αυτός λοιπόν που διαφωνεί και δεν θέλει να τηρήσει την γραμμή της Εκκλησίας, της Ιεράς Συνόδου έρχεται και λέει: «αυτά που έχω είναι δικά μου πιστεύματα, αλλά οφείλω υπακοή στην Εκκλησία.

 Επομένως σας δίνω ένα χαρτί και σας λέω· Αποτειχίζομαι». 

Οι οκτώ ανεμβολίαστοι μητροπολίτες και το κάλεσμα Ιερώνυμου περί αποτείχισης

 Αίσθηση προκάλεσε η τοποθέτηση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου στην χειροτονία του νέου Μητροπολίτη Καστορίας κ. Καλλινίκου η οποία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 10 Οκτωβρίου.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έστειλε ένα σαφέστατο μήνυμα προς τους Ιεράρχες και κληρικούς κάνοντας λόγο για “αποτείχιση ή παραίτηση” για όσους δεν συμφωνούν με την γραμμή της εκκλησίας, κάνοντας λόγο εμμέσως πλην σαφώς για όσους παραμένουν αμετακίνητοι στις απόψεις τους... 

Συγκεκριμένα ο Ιερώνυμος ανέφερε: «Αυτός που διαφωνεί και δεν θέλει να τηρήσει την γραμμή της Εκκλησίας, της Ιεράς Συνόδου έρχεται και λέει: «αυτά που λέω είναι δικά μου πιστεύματα, αλλά οφείλω να κάνω υπακοή στην Εκκλησία και αποτειχίζομαι». Πιστεύω ότι ποτέ δε θα μας φέρεις σε αυτήν την δυσκολία. Η ενότητα της Εκκλησίας είναι πάνω από όλα γιατί αυτή η ενότητα στηρίζει την αληθινή πίστη», ανέφερε μεταξύ άλλων κατά την αντιφώνηση του προς τον νέο Μητροπολίτη Καστορίας κ. Καλλίνικο

"ΤΟΤΕ ΠΑΥΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΖΕΙ..."! ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ [Αρνητές της Ανάστασης των νεκρών σωμάτων] ΠΟΥ ΛΕΓΟΥΝ ΤΑ ΠΕΡΙ "ΕΘ" (Εγκεφαλικού θανάτου)!!!

 

Λόγος στους κεκοιμημένους (Άγιος Γρηγόριος Νύσσης)

"Η σωματική μας λοιπόν ζωή είναι πλήρωση και κένωση που εκδηλώνεται με δύο τρόπους˙ 

ο ένας με το φαγητό και το ποτό, 

ενώ ο άλλος με την εισπνοή του αέρα και την εκπνοή του, χωρίς τα οποία δεν είναι δυνατό να υπάρξει ζωή σωματική. 

Όταν η εναλλαγή των δύο τούτων δεν ενοχλεί τον άνθρωπο, τότε παύει και να ζει. Γιατί έπειτ’ από αυτό σταματά τελείως η εκδήλωση της ζωής, 

επειδή σ’ αυτούς που νεκρώθηκαν ούτε εισρέει κάτι από τα έξω ούτε αποβάλλεται, αλλά διαχωρίζεται και διαλύεται στα συγγενή στοιχεία που συνιστούν το σώμα."

Όσοι θεωρούν συμφορά την αναπόφευκτη ακολουθία της ανθρώπινης φύσης μας για εκείνους που εξέρχονται από τη ζωή και πενθούν βαρύτατα γι’ αυτούς που μεταβαίνουν από το βίο αυτόν στο νοερό και ασώματο δε μου φαίνεται ότι σκέφτηκαν τι είναι η ζωή μας, αλλά παθαίνουν ό,τι και οι πολλοί, που από κάποια ανόητη συνήθεια ό,τι έχουν το αγαπούν ως καλό, ό,τι κι αν είναι. Και βέβαια όποιος προηγείται από την άλογη φύση στο λόγο και στη νόηση θα ταίριαζε να έχει σ’ αυτό μονάχα ροπή, που παρουσιάζεται στην κρίση του λόγου καλό και προτιμητό και να μην προτιμά οπωσδήποτε αυτό που τους φαίνεται από κάποια συνήθεια και άκριτη προσκόλληση ευχάριστο και επιθυμητό. Γι’ αυτό μου φαίνεται ότι είναι σωστό με κάποια επινόηση, αφού τους απομακρύνω από τη διάθεσή τους προς τη συνήθεια, να τους μεταφέρω όσο είναι δυνατό στην καλύτερη και πρέπουσα στους λογικούς σκέψη. Γιατί έτσι θα εξοριστεί από την ανθρώπινη ζωή η ανοησία γύρω από τα πάθη που επιδεικνύουν οι πολλοί.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ: «Ἡ ἑνότητα τῶν ἄκρων, Φυλετισμοῦ, Ζηλωτισμοῦ καὶ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ἡ Πατερικὴ Ρήση, ‘τὸ καλὸν οὐκ ἔστι καλόν, ἐὰν μὴ καλῶς γένηται’»

 

π. Πέτρος Χιρς: «Ἡ ἑνότητα τῶν ἄκρων, Φυλετισμοῦ, Ζηλωτισμοῦ καὶ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ἡ Πατερικὴ Ρήση, ‘τὸ καλὸν οὐκ ἔστι καλόν, ἐὰν μὴ καλῶς γένηται’»

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

(6:50)

«Το τρίτο μεταξύ των άκρων που ταυτίζονται στο τέλος πνευματικά (ενν. με τον οικουμενισμό και τον φυλετισμό) είναι ο ζηλωτισμός, δηλαδή τον εκ δεξιών πειρασμό που έρχεται, και έχουμε 100 χρόνια περίπου που ξεκίνησε όλος αυτός ο πειρασμός, ο ζηλωτισμός που λέει ότι, για κάποια θέματα πολύ σοβαρά και σημαντικά θέματα εκκλησιαστικά η σωστή αντίδραση είναι να κόψουμε μνημόνευση των αρχιερέων και να δημιουργήσουμε παράλληλη Εκκλησία, να χωριστούμε από τους υπόλοιπους (ενν. εν Χριστώ αδελφούς), κτλ. Θα εξηγήσουμε στην συνέχεια.

-        ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

(26:56)

«Αυτά είναι όλα πολύ-πολύ ανθρώπινα, δεν είναι Αποκάλυψη. Και όσοι από μας τους Ορθοδόξους, τους καημένους τους ορθοδόξους έχουν πειστεί ή συμπορεύονται με αυτές τις αντιλήψεις είναι, βαδίζουν εκτός Εκκλησίας… Οι άνθρωποι πάνε στο ανάποδο ρεύμα απ’ αυτό προς τη σωτηρία του κόσμου και του ιδίου.»

-        ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ

«Οικουμενισμός και ζηλωτισμός ενωμένοι σε μία άλλη οδό.

Υπάρχει τέλος και μία άλλη οδός αντιδραστική προς τον οικουμενισμό που και αυτή αποφεύγει τον φυλετισμό, αλλά παρά ταύτα δεν κατέχει την διάκριση που χρειάζεται για να συνεργαστεί πλήρως στην καταστροφή των έργων του Διαβόλου. Είπαμε για ποιο λόγο ήλθε ο Χριστός στον κόσμο. Να καταργήσει τα έργα του Διαβόλου. Ο ζηλωτισμός δεν κατέχει την διάκριση που χρειάζεται για να συνεργαστεί πλήρως στην καταστροφή των έργων του Διαβόλου.

Νικόλαος Σακαλάκης, Για τον άνθρωπο του καιρού μας, η αντίληψή του σχετικά με την Αποστολική Εκκλησία είναι θαμπή∙

 

«Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις»

(Αποστολική Εκκλησία – σύγχρονη εποχή)

ΜΕΡΟΣ ΙΓ΄

Για τον άνθρωπο του καιρού μας, η αντίληψή του σχετικά με την Αποστολική Εκκλησία είναι θαμπή∙ αξιοσημείωτη και η άγνοια των Ορθοδόξων εκείνων, που υπάγονται στη ρευστότητα των καιρών μας, τους αμαθείς μπροστά στα θέματα για τα οποία έπρεπε να γνωρίζουν, όπως είναι ο οικουμενισμός και η Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Δεν γνωρίζουν την καθοδηγητική θέση της πρώτης Εκκλησίας, το ξεκάθαρο και αναντίλεκτο πνευματικό περιεχόμενό της. Η καθολική δυσκολία, σήμερα, οργανώνεται – συντελείται στη ρευστοποίηση των Ευαγγελικών εννοιών, που επιχειρεί το πολυμήχανο δαιμονικό πνεύμα του οικουμενισμού.

Π.Μάξιμος Καραβάς για την καύση των νεκρών και την δωρεά οργάνων. [Έμμεση απάντηση στον Φλωρίνης Ειρηναίο, τον υπέρμαχο της λεγομένης δωρεάς οργάνων)

 

Ακολουθίες "αγκαλιά" με παππικούς σε καθολικό ναό! | Οι Άγιοι γέροντες για "ένωση" - Οικουμενισμό

 

Στώμεν καλώς...

π. Πέτρος Χιρς: «Ἡ ἑνότητα τῶν ἄκρων, Φυλετισμοῦ, Ζηλωτισμοῦ καὶ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ἡ Πατερικὴ Ρήση, ‘τὸ καλὸν οὐκ ἔστι καλόν, ἐὰν μὴ καλῶς γένηται’

π. Πέτρος Χιρς: «Ἡ ἑνότητα τῶν ἄκρων, Φυλετισμοῦ, Ζηλωτισμοῦ καὶ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ἡ Πατερικὴ Ρήση, ‘τὸ καλὸν οὐκ ἔστι καλόν, ἐὰν μὴ καλῶς γένηται’»

ΟΛΙΓΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

(6:50)

«Το τρίτο μεταξύ των άκρων που ταυτίζονται στο τέλος πνευματικά (ενν. με τον οικουμενισμό και τον φυλετισμό) είναι ο ζηλωτισμός, δηλαδή τον εκ δεξιών πειρασμό που έρχεται, και έχουμε 100 χρόνια περίπου που ξεκίνησε όλος αυτός ο πειρασμός, ο ζηλωτισμός που λέει ότι, για κάποια θέματα πολύ σοβαρά και σημαντικά θέματα εκκλησιαστικά η σωστή αντίδραση είναι να κόψουμε μνημόνευση των αρχιερέων και να δημιουργήσουμε παράλληλη Εκκλησία, να χωριστούμε από τους υπόλοιπους (ενν. εν Χριστώ αδελφούς), κτλ. Θα εξηγήσουμε στην συνέχεια.

-        ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

(26:56)

«Αυτά είναι όλα πολύ-πολύ ανθρώπινα, δεν είναι Αποκάλυψη. Και όσοι από μας τους Ορθοδόξους, τους καημένους τους ορθοδόξους έχουν πειστεί ή συμπορεύονται με αυτές τις αντιλήψεις είναι, βαδίζουν εκτός Εκκλησίας… Οι άνθρωποι πάνε στο ανάποδο ρεύμα απ’ αυτό προς τη σωτηρία του κόσμου και του ιδίου.»

-        ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ

«Οικουμενισμός και ζηλωτισμός ενωμένοι σε μία άλλη οδό.

Υπάρχει τέλος και μία άλλη οδός αντιδραστική προς τον οικουμενισμό που και αυτή αποφεύγει τον φυλετισμό, αλλά παρά ταύτα δεν κατέχει την διάκριση που χρειάζεται για να συνεργαστεί πλήρως στην καταστροφή των έργων του Διαβόλου. Είπαμε για ποιο λόγο ήλθε ο Χριστός στον κόσμο. Να καταργήσει τα έργα του Διαβόλου. Ο ζηλωτισμός δεν κατέχει την διάκριση που χρειάζεται για να συνεργαστεί πλήρως στην καταστροφή των έργων του Διαβόλου.

Ο Μητροπολίτης μας κ. Ειρηναίος είπε: Αυτού του επισκόπου σού δίνω το όνομα και σου εύχομαι να αποκτήσεις τη χάρη.

 

 

 

7 Απρ 2020…“Η παρότρυνσή μας ακόμα και για την Μεγάλη Παρασκευή και για το Μεγάλο Σάββατο θα είναι να προσευχηθούν οι πιστοί από το σπίτι. Το πολύ πολύ στα μπαλκόνια”... (Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος)

 

Χειροτονία Διακόνου στην Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας

 

Την Τρίτη, 6 Αυγούστου 2024, εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, ο Σεβασμιώτατος

Μητροπολίτης μας κ. Ειρηναίος χοροστάτησε στον Όρθρο και προεξήρχε της αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Πτολεμαΐδας.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέλεσε της εις Διάκονον χειροτονία του κ. Στυλιανού Γιαρματζίδη του Σάββα, καταγομένου από το Ανατολικό Εορδαίας, τον οποίο ονόμασε Άνθιμο.

Παρέστησαν μέλη της οικογένειας του νεοχειροτονηθέντος, ο Βουλευτής Νομού Κοζάνης κ. Ευστάθιος Κωνσταντινίδης, ο Δήμαρχος Εορδαίας κ. Παναγιώτης Πλακεντάς, ο Αντιδήμαρχος Τεχνικών Έργων και Πολεοδομίας κ. Νικόλαος Φουρκιώτης, ο Αντιδήμαρχος Ενέργειας, Μετάβασης και Αξιοποίησης Δημοτικής Περιουσίας κ. Ιωάννης Καραβασίλης, ο Πρόεδρος της ΔΕΤΗΠ κ. Δημήτριος Καρακασίδης, η Διοικήτρια της Σχολής Πυροσβεστών Πτολεμαΐδας Πύραρχος Αρχοντία Σερέτη, ο Διοικητής του Τμήματος Τροχαίας Εορδαίας Αστυνόμος Α´ Σπυρίδων Τάσιος, εκπρόσωποι φορέων και συλλόγων της πόλης και της ευρύτερης περιοχής και πλήθος πιστών και προσκεκλημένων του Διακόνου Ανθίμου, που με συγκίνηση ευχήθηκαν στον νεοχειροτονηθέντα Διάκονο.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Οι όροι λοιπόν των Συνόδων μάς περισώζουν- ακούσατε- μας περισώζουν τους όρους της φύσεως! Δεν μας αφήνουν να βγούμε από τη φύση μας.

 

 

 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Ο άνθρωπος και τα όριά του (Κυριακή E΄ Ματθαίου)

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ[: Ματθ.8,28-9,1]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ»

    [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-7-1990]  (Β234)                                     

     Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, αγαπητοί μου, ο ευαγγελιστής Ματθαίος μάς αναφέρει το περιστατικό της συναντήσεως του Κυρίου με δύο δαιμονιζομένους ανθρώπους, στην περιοχή της πόλεως των Γεργεσών. Η όλη ιστορία, αφενός με τη θεραπεία τους και την απαλλαγή τους από τους δαίμονες, αφετέρου με τον δαιμονισμό και τον πνιγμό των δύο χιλιάδων περίπου χοίρων στη λίμνη, κατετρόμαξε τους κατοίκους των Γεργεσών. Και η συμπεριφορά των κατοίκων της πόλεως εκείνης, μπροστά στο διπλούν αυτό θαύμα, εστάθη αρνητική. Αυτό περισσότερο μας καταπλήσσει από την παρουσία των θαυμάτων του Κυρίου. Δηλαδή η αρνητική στάση των Γεργεσηνών.

      Αλλά ας δούμε πώς ακριβώς μας τα διηγείται ο ευαγγελιστής Ματθαίος, σε μια νεοελληνική απόδοση. «Όταν έφθασε στην πέρα όχθη ο Ιησούς, στην περιοχή των Γεργεστηνών, Τον συνήντησαν δύο δαιμονισμένοι, που έβγαιναν από τα μνήματα και ήταν τόσο φοβεροί, που κανείς δεν μπορούσε να περάσει από εκείνον τον δρόμον. Και άρχισαν να φωνάζουν και να λένε: ‘’Τι σχέσις υπάρχει ανάμεσά μας, Ιησού, Υιέ του Θεού; Ήλθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας;’’. Μακριά απ’ αυτούς έβοσκε ένα κοπάδι από πολλούς χοίρους. Και οι δαίμονες Τον παρακαλούσαν και Του έλεγαν: ‘’Αν είναι να μας διώξεις, επίτρεψέ μας να πάμε στο κοπάδι των χοίρων’’. Και τους είπε: ‘’Πηγαίνετε’’. Και αυτοί εβγήκαν και επήγαν στο κοπάδι των χοίρων. Και τότε, όλο το κοπάδι των χοίρων όρμησε και γκρεμίστηκε στη λίμνη και επνίγησαν μέσα στα νερά. Τότε, οι βοσκοί έφυγαν και αφού πήγαν στην πόλη, ανήγγειλαν όλα τα διατρέξαντα και ό,τι συνέβη με τους δαιμονισμένους. Και τότε όλη η πόλις εβγήκε να συναντήσει τον Ιησού. Και όταν Τον είδαν, Τον παρεκάλεσαν να φύγει από την περιοχή τους…».

«Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του» ΜΕΡΟΣ Β΄

 

 «Η ενότης της Εκκλησίας, ήτις κατ’ εξοχήν απησχόλει τας διανοίας και τας καρδίας αειμνήστων Πατέρων της Εκκλησίας, οίτινες και τυχόν χωλαινούσας πως κανονικάς εκλογάς Μητροπολιτών ανεγνώριζον, ίνα μη επέλθουν διάσπασις και εμφύλιοι Εκκλησιαστικοί σπαραγμοί, η ενότης, λέγω, αύτη κατεκερματίσθη υπό του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ, κυρίως υπευθύνου και ενόχου…» (Βλέπε «Χριστ. Σπίθα» - Σεπτ. 1974).

«Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του»

(Το χρονικό της αδελφοκτονίας του Σεραφειμικού Καθεστώτος)

ΜΕΡΟΣ Β΄

Στη «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» του Ιανουαρίου 1975 – αρ. 371, διαβάζουμε: «Το παρελθόν έτος 1974, εξ επόψεως εκκλησιαστικής κρινόμενον, τολμώμεν να είπωμεν, είναι το θλιβερώτερον έτος εξ όσων η Εκκλησία της Ελλάδος έζησεν αφ’ ής ημέρας εγένετο αυτοκέφαλος. Μια τελευταία επέμβασις του δικτατορικού καθεστώτος, επέμβασις θίγουσα όχι μόνον τον εξωτερικόν αλλά και τον εσωτερικόν βίον της Εκκλησίας, προεκάλεσε τεκτονικόν σεισμόν και εδημιούργησεν ερείπια. Μητροπολίται αδιαβλήτου ήθους, εν οίς και άνδρες υπηρετήσαντες Εκκλησίαν και Γένος κατά τας φοβεράς ημέρας και θέσαντες τον τράχηλόν των υπέρ του λαού, εξεθρονίσθησαν άνευ απολογίας και δίκης, και τας ούτω πως κενωθείσας θέσεις έσπευσαν να καταλάβουν σπουδαρχίδαι κληρικοί» (Σελ. 2).

Ήταν ο Ιούλιος του 1974∙ ήμουν, τότε, εικοσιδύο (22) ετών, τρίτο έτος στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Πατρών. Γνώριζα τα ευσεβή, πελώρια αναστήματα του Δημητριάδος Ηλία και του (γείτονα) Θεολόγου Λαρίσης.

κ. Ειρηναίε, αγνοείτε ότι οι Ιεροί Κανόνες, όπως ο Ι’ και ΜΕ’ των Αγίων Αποστόλων, προβλέπουν μέγα αφορισμό – δηλαδή αποκοπή από την Εκκλησία – για τη συμπροσευχή με καταδικασμένο αιρετικό, δηλαδή με ακοινώνητο;

 

Λυπόμαστε για την κατάπτωσή σας και ευχόμαστε και ελπίζουμε να επανέλθετε εις εαυτόν και εις Χριστόν πριν να είναι αργά. Μέχρι τότε, τα συλλυπητήριά μας στους Ορθόδοξους της Μητρόπολής σας για τον νέο κακό Ποιμενάρχη που τους ποιμαίνει. “Αγία ανυπακοή” τούς ευχόμαστε, όπως αυτή που έδειξαν και δίδαξαν οι Άγιοι Πατέρες με τον βίο, τους αγώνες και το αίμα τους.

 

 

“Κακοῦ κόρακος κακὸν ᾠόν ” – Ανοικτή επιστολή στο Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίο.

 

 

Αλεξανδρούπολη, 1η Αυγούστου 2024
Πρόοδος του Τιμίου Σταυρού, Μνήμη Αγίων Επτά Μακκαβαίων
Βασιλική Οικονόμου

Ανοικτή Επιστολή
Προς το Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίο
Κοινοποίηση: Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο

❈

«Ἐάν ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοί τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφονται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή αὐτούς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον ἤ μετ’ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετά Ἄννα καί Καϊάφα εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός.» Μέγας Αθανάσιος

❈

κ. Ειρηναίε

Από έναν Αρχιερέα που έχει μαθητεύσει δίπλα σε έναν από τους πλέον κακόδοξους Μητροπολίτες της εν Ελλάδι Εκκλησίας δεν περιμένουμε παρά αντιγραφή των κακοδοξιών του δασκάλου του. Θρεμμένος με τη νοθευμένη διδασκαλία του παναιρετικού και κατά τους Ιερούς Κανόνες καθαιρετέου και αφοριστέου Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμου, αρχίσατε ήδη και εσείς να εκχέετε πνευματικό δηλητήριο στο ποίμνιό σας, απηχώντας γνωστότατες θέσεις των Οικουμενιστών.

Άγιος Παΐσιος , Ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ πολεμήση τὸ καλὸ μὲ τὸ κακό, γιατί τὴν παρανομία τὴν ἔχουν κάνει νόμο καὶ τὴν ἁμαρτία μόδα.

 

 

«Νὰ προσεύχεσθε νὰ ἀναδείξη ὁ Θεὸς πνευματικοὺς ἀνθρώπους, Μακκαβαίους, γιατί ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη. Ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ πολεμήση τὸ καλὸ μὲ τὸ κακό, γιατί τὴν παρανομία τὴν ἔχουν κάνει νόμο καὶ τὴν ἁμαρτία μόδα. Ὅταν ὅμως δεῖτε συμφορὲς στὴν Ἑλλάδα, τὸ κράτος νὰ βγάζη παλαβοὺς νόμους καὶ νὰ ὑπάρχη γενικὴ ἀστάθεια, μὴ φοβηθῆτε, θὰ βοηθήση ὁ Θεός.»

Άγιος Παΐσιος 

«Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του» ΜΕΡΟΣ Α΄

 

«Το καθεστώς Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ (1974-1998) και η καιρική εκκλησιαστική εικόνα του»

ΜΕΡΟΣ Α΄

Το Σεραφειμικό καθεστώς, ως εκκλησιαστική – εκκλησιολογική παρουσία, σκόρπισε πόνο και φόβο τον Ιούλιο του 1974, όταν με το κλουβί (φυλακή) Συντακτικών Πράξεων της δικτατορίας δημιούργησε πληγή στο σώμα της Ιεραρχίας∙ μια αντανάκλαση του πολιτικού αδιεξόδου της δικτατορίας του Ιωαννίδη (β΄ φάση)∙ μια πληγή που ονομάσθηκε «γραμμή κανονικής πλεύσεως» της Εκκλησίας, με υποκριτική μωροφιλόδοξη έπαρση των υπαιτίων επισκόπων, μπερδεμένη με βουητό «επικαλέσεως» Ιερών Κανόνων.

Η Αριστίνδην Σύνοδος του 1974 κήρυξε έκπτωτους, αναπολόγητους και άνευ δίκης (αδίκαστους) τους (12) Δώδεκα Επισκόπους, χρησιμοποιώντας το «μύθο της κανονικότητας» (Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος).

Συχνά οι Εκκλησιαστικές διοικήσεις συνοδεύονται από λογής – λογής παρακκλίσεις και αστοχίες.

Η Εκκλησιαστική διοίκηση του μακαριστού Ιερωνύμου Α, παρά τα λάθη της, ήτο στράτευση για μια υγιή πορεία της Εκκλησίας. Οι Επίσκοποι που εξέλεξε είχαν όλα τα γνωρίσματα της ουσιαστικής Ορθόδοξης γνησιότητας∙ ήταν εκκλησιαστικής, ορθόδοξης ηθικής μορφής, η δίδυμη όψη της υγείας, ως καρποφόρα πραγματικότης, των: Φλωρίνης Αυγουστίνου, του Αμβροσίου Ελευθερουπόλεως κ.λ.π.

Η Εκκλησιολογική διάσταση της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου (Του Πρωτοπρ. Αναστασίου Κ. Γκοτσόπουλου)

 

Είναι χαρακτηριστικό ένα περιστατικό που διασώζεται από τους αγώνες του Αγ. Μαξίμου: Όταν σε ανάκριση μετά την πρώτη του εξορία ο αιρετικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Πέτρος του είπε να ενωθεί με την Καθολική (παγκόσμια) Εκκλησία που είχε δεχθεί την αίρεσι, διότι τελικά, «ποιος είσαι εσύ ένας απλός καλόγερος να εναντιώνεσαι σε όλη την Εκκλησία;» ο Άγιος Μάξιμος απάντησε: «Ο Θεός των όλων (ο Χριστός), μακαρίζοντας τον Πέτρο, είπε ότι Καθολική Εκκλησία είναι η ορθή και σωτήριος ομολογία της πίστεως σ' Αυτόν (και όχι η ενότητα μέσα στην αίρεση, μέσα στην ψευδή πίστη)».

Η Εκκλησιολογική διάσταση της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου

 

Του Πρωτοπρ. Αναστασίου Κ. Γκοτσόπουλου

 

Μαζί με τη μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας τίμησε και μία δεύτερη «ύψωση».

 

Την ύψωση της αληθείας της Πίστεώς μας κατά της πλάνης και του ψεύδους.

«Ὁ οἶκος μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται· ὑμεῖς δέ αὐτόν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν» (Ματθ. ΚΑ΄13).

 

 

 «Ὁ οἶκος μου οἶκος προσευχῆς κληθήσεται· ὑμεῖς δέ αὐτόν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν» (Ματθ. ΚΑ΄13).

 

Τί θά ἔκανε σήμερα ὁ Κύριος, βλέποντας τή βεβήλωσι ὄχι μόνον τῆς αὐλῆς, ἰδίως στά πανηγύρια, ἀλλά καί αὐτοῦ τοῦ ἐσωτερικοῦ τοῦ χριστιανικοῦ ναοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπό τόν Ἰουδαϊκό ναό;

Ὄχι μόνο σέ οἶκο ἐμπορίου καί σπήλαιο λῃστῶν, ἀλλά καί σέ θέατρο ἔχουμε μεταβάλει τόν τρομερὀ τόπο τῆς λατρείας. Καί ἀλλοίμονο ἐάν δέν διαμαρτυρώμεθα ἐντόνως γιά τήν ἀπαράδεκτη αὐτή κατάστασι καί δέν ἀγωνιζώμεθα γιά τήν κάθαρσι καί εὐπρέπεια τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ!

Καί μόνο ἡ βεβήλωσις τοῦ ναοῦ ἀπ’ τούς χριστοκαπήλους καί θεομπαῖκτες εἶνε ἀρκετή νά ἐπισύρῃ τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐναντίον ὄχι μόνον αὐτῶν, ἀλλά καί ὅλων, ὅσοι ἀνέχονται τή φρικτή αὐτή κατάστασι.

Ἀδελφοί! Νά μή ντρέπεται κανείς νά ἐλέγχῃ τούς ἐνόχους καί ὑπευθύνους γιά τή βεβήλωση τῶν ἱερῶν ναῶν.

 

Ἐκκλησιαστικὰ βαρίδια καὶ ὁ ἑπόμενος Ἀρχιεπίσκοπος

Τοῦ κ. Δημητρίου Λαμπροπούλου, θεολόγου

  Προσφάτως ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ἑώρτασε τὰ ὀνομαστήριά του μὲ τὸν ἱεροκήρυκα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς νὰ σημειώνη εἰς τὸν ἐγκωμιαστικόν του λόγον «Στὸ σεβάσμιο πρόσωπό σας ψηλαφᾶ κάθε καλοπροαίρετος πιστὸς τὴν παρηγορία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τί σημαίνει νὰ εἶναι κάποιος ἀληθινὸς Ἐπίσκοπος, διάκονος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν ἀνθρώπων». Διερωτᾶται κανεὶς, ἂν τὰ ὀνομαστήρια προσφέρωνται δι’ ἐπαίνους ἢ διὰ περισυλλογὴν καὶ τί σημαίνει τελικῶς «ἀληθινὸς Ἐπίσκοπος» εἰς τὴν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν αἱ λέξεις ἔχουν ἀπολέσει τὸ περιεχόμενόν των;

  Τὸ 2008 ὁ τότε Θηβῶν καὶ Λεβαδείας ἐκλέγεται Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν. Ὀλίγα ἔτη μετέπειτα, σημαῖνον πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἐγεννήθη τὸ ἴδιον ἔτος μὲ τὸν Μακαριώτατον καὶ κάθε ἄλλο παρὰ ὑποστηρικτὴς τοῦ κυροῦ Χριστοδούλου ἦτο, εἶπεν εἰς τὸν γράφοντα τὰ ἑξῆς: «Τί κατάσταση εἶναι αὐτὴ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο; Προσμέναμε πῶς καὶ πῶς νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστόδουλο καὶ τώρα ἔχουμε πλέον ἀγανακτήσει μὲ τοῦ­τον ἐδῶ, εἶναι τρὶς χειρότερος». Αὐτά μᾶς τὰ ἐξεμυστηρεύθη πολὺ πρὶν συμβοῦν πολὺ μεγαλύτερα γεγονότα. Ἄγνωστον τί θὰ ἔλεγε τώρα, καθὼς εὑρίσκεται ἐν ζωῇ, ἀλλὰ ὁ γράφων δὲν ἔχει ἐπικοινωνίαν μαζί του. Αὐτὴ πάντως ἦτο ἡ ἰδική του ἐκτίμησις καὶ κρίσις. Μήπως ἠστόχησε καὶ ἠδίκησε τὸν… «ἀληθινὸν Ἐπίσκοπον»;

 

Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος: «Μήπως ἀποτύχαμε;»! Σημάδι αὐτομεμψίας;

  Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος ἐδημοσίευσε κείμενον μὲ ἀφορμὴν τὰ 50 ἔτη Δημοκρατικοῦ Πολιτεύματος. Τρία χαρακτηριστικά: πρῶτον, κανένα ἴχνος αὐτοκριτικῆς, δεύτερον, κανένα συγκεκριμένον σχέδιον διὰ τὰ ἐκκλησιαστικά, τρίτον, καμία οὐσιώδης παρέμβασις, παρὰ μόνον λόγια. Θὰ ἀπομείνη, δυστυχῶς, ὡς συνεισ­φορά του εἰς τὴν ἱστορίαν τῆς μεταπολιτεύσεως τὸ ἀμίμητον «ἐδῶ εἶναι τὸ ἐμβόλιο, ἐκεῖ εἶναι ὁ τάφος, διάλεξε καὶ πάρε»… Οὐκ ἀνέγνω τὸ «οὐκ ἔστιν ὁ Θεὸς Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων» (Ματθ. 22,32)! Δημοσιεύομεν ἀποσπάσματα:

  «Ἡ συμπλήρωση πεντηκονταετίας (1974 – 2024) ἀπὸ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ καὶ τῆς δημοκρατίας στὴν Πατρίδα μας ἀποτελεῖ δίχως ἄλλο ἐξαιρετικὴ εὐκαιρία καὶ ὑποχρέωση ἀναστοχασμοῦ μας ἀτομικοῦ καὶ συλλογικοῦ, μὲ αἴσθηση καλοπροαίρετης καὶ ἐμπεριστατωμένης κριτικῆς, ἀλλὰ καὶ αὐτοκριτικῆς, πάντοτε δύσκολης, ἀλλὰ καὶ πάντοτε τόσο ἀναγκαίας, γιὰ νὰ προοδεύσουμε. Χωρὶς ἀναγνώριση λαθῶν, ἐλλείψεων καὶ ἀποτυχιῶν, ἀναζήτηση αἰτιῶν, θέση στόχων γιὰ τὸ ἐφ’ ἑξῆς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἐπιθυμητὴ πρόοδός μας.

«Πρέπει να καλύψωμεν το πρόσωπόν μας εξ ντροπής. Πολύ απέχομεν από την ιδεώδη εκείνην πολιτείαν των πρώτων Χριστιανών» (π. Αυγουστίνος Καντιώτης)

                                      

«Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις»

(Η Αποστολική Εκκλησία – Περί Λατρείας)

ΜΕΡΟΣ ΙΒ΄

Στην «Προς Εφεσίους» Επιστολή του ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος, υπογραμμίζοντας την αγιαστική ενέργεια της Αγίας Τριάδος στη Θεία Λειτουργία και στις λατρευτικές ιερές συνάξεις των πρώτων Χριστιανών, γράφει: «Σπουδάζετε ουν πυκνότερον συνέρχεσθαι εις ευχαριστίαν Θεού και εις δόξαν. Όταν γαρ πυκνώς επί το αυτό γίνεσθε, καθαιρούνται αι δυνάμεις του σατανά, και λύεται ο όλεθρος αυτού εν τη ομονοία υμών της πίστεως» (Ιγνατίου Επιστολή προς Εφεσίους ΧΙΙΙ, 1-4).

Μαζὶ μὲ τὸν Ἐπίσκοπο, ἀκόμη κι ἂν πλανᾶται; Είπε πως η αποτείχιση είναι ΑΙΡΕΣΗ. Απίστευτο για μορφωμένο επίσκοπο!!!

 Σχόλιο: Καλά π. Νικηφόρε και λοιποί σεβαστοί μας ιερείς, στόμα δεν έχετε; Συμφωνείτε με όσα (πλανεμένα) περί ορθής πίστης και αποτείχισης είπε ο Σεβασμιώτατος; Λοιπόν,

 «…Διαμαρτυρόμενος ὁ λαὸς κατὰ τῶν ἀναξίων ἀρχιερέων δὲν ἀσεβῇ, διότι ὁ εὐσεβὴς λαὸς, κατὰ τὸ Κανονικὸ Δίκαιο, εἶνε ὁ ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ καὶ ἔχει ὑποχρέωσι, ὅσες φορές κάποιος ἀρχιερεὺς παρεκκλίνει ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρύττει κάτι ποὺ εἶνε ἀσυμβίβαστον μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστι, ὁ λαὸς ὄχι μόνον πρέπει νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ τὴν παρεκτροπή, ἀλλὰ καὶ νὰ διακόπτῃ κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα». (Επίσκοπος Φλωρίνης Αγουστίνος Καντιώτης)

Αλήθεια π. Νικηφόρε, γνωρίζεται ποιος αίναι ο σωστός τρόπος (ο ιεροκανονικώς) ΓΙΑ "νὰ διακόπτῃ (ο ευσεβής λαός και όχι οι οπαδοί σας) κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα"; Και πάλι, έχει ή όχι δίκιο ο γέροντας Γαβριήλ όταν λέγει ότι όποιος αντιλέγει σε ιερους Κανόνες (π.χ. ΙΕ' Πρωτοδευτέρας Συνόδου) είναι ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; 

(Αιρετικός και συνεπώς ΑΝΑΞΙΟΣ)!

                                                            ................................................

Ιερά Πανήγυρις Αγίας Μαρίνης στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού Πτολεμαΐδας (Αρχιερατικός Εσπερινός)

 

 

«Μαζὶ μὲ τὸν Ἐπίσκοπο, ἀκόμη κι ἂν πλανᾶται;» Μέρος Β΄

 

• 17/07/2024

Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς τῆς Μητροπόλεως Φλωρίνης Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας

«Μαζὶ μὲ τὸν Ἐπίσκοπο, ἀκόμη κι ἂν πλανᾶται;»

Μέρος Β΄

 

«Ἀγωνισθῆτε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀγωνισθῆτε γιὰ νὰ καθαριστῇ ἡ Ἐκκλησία ἀπό τὰ ἀνάξια στελέχη της, γιὰ νὰ ἔρθῃ ἡ Ἐκκλησία στὸ ὕψος τῶν Πατέρων» (Ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης)

 

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, σεβαστοὶ Πατέρες, Σεβασμιώτατε,

Λέγεται πὼς ἕνας ἀξιόλογος καθηγητὴς πανεπιστημίου ἐπισκέφτηκε τὸν μεγάλο ἀσκητὴ Ἀββακοὺμ τὸν ἀνυπόδητο. Μετὰ ἀπὸ προσωπικὴ ἔρευνα ποὺ εἶχε κάνει σχετικὴ μὲ τὸ πότε καὶ ποῦ βρίσκουμε τὴν ἔννοια τῆς Ὀρθοδοξίας ἐντὸς τῆς Ἁγίας Γραφῆς ―εἶχε τὴ γνώμη ὅτι γι’ αὐτὴν κάνει λόγο πρῶτος ὁ προφήτης Ἠσαΐας (774 π.Χ), ρώτησε τὸν Γέροντα: «Ποὺ συναντοῦμε τὴν ἔννοια αὐτή, ἐγὼ κάτι βρῆκα στὸν Ἠσαΐα». Καὶ ὁ Γέροντας Ἀββακοὺμ τοῦ ἀπήντησε: «Καλά, ἕνα τόσο σοβαρὸ θέμα θὰ τὸ ἀποκάλυπτε ὁ Θεὸς τόσο ἀργά, 5000 χρόνια μετὰ τὸν Ἀδάμ; Στὴν Γένεση γίνεται λοιπὸν ἡ πρώτη ἀναφορά. Ἐκεῖ ποὺ ὁ Θεὸς λέγει στὸν Κάϊν: Ἂν ὀρθὰ προσέφερες τὰ δῶρα σου, δὲν θὰ τὰ δεχόμουν;» («οὐκ ἐὰν ὀρθῶς προσενέγκῃς, ὀρθῶς δὲ μὴ διέλῃς, ἥμαρτες;» Γέν. 4,7).

Ἂς ἔλθουμε τώρα στὸν νέο ἐπίσκοπο Φλωρίνης γιὰ νὰ ἀφουγκραστοῦμε ὅ,τι σχετικὸ περὶ Ὀρθοδοξίας (περὶ Ὀρθοτόμησης τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ὀρθῆς λατρείας) εἶπε τὴν μεγάλη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος Πτολεμαΐδας, γιατί πράγματι εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνο νὰ ἑρμηνεύει κάποιος τὸ Εὐαγγέλιο μόνος του! Ἰδοὺ ὁ (ἀποσπασματικὸς) λόγος τοῦ Σεβασμιωτάτου:

«Σήμερα δυστυχῶς, λόγῳ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ, ἐπικρατεῖ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἕνας προτεσταντισμός! Νομίζουν, δηλαδὴ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς ὅτι μποροῦν νὰ κρίνουν Συνόδους, Ἐπισκόπους, ἱερεῖς ἢ μποροῦν νὰ ζοῦν τὴν Ἀλήθεια καὶ νὰ Ὀρθοτομοὺν τὴν Πίστη ―ὅπως λέμε στὴν Ἐκκλησία― καὶ νὰ ἑρμηνεύουν τὸ Εὐαγγέλιο μόνοι τους. Κι αὐτὸ εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνο! Κι αὐτὸν τὸν κίνδυνο τὸν κρούει πρῶτος ὁ Χριστός, λίγο πρὶν συλληφθεῖ καὶ ὁδηγηθεῖ στὸ Σταυρό: “Κράτα τους”, λέγει, “Θεέ μου σὰν νὰ εἶναι ἕνα, ἔτσι ὥστε νὰ σὲ ὑμνοῦν καὶ νὰ σὲ λατρεύουν μὲ σωστὸ τρόπο”». [1].

Ἀδελφοί, πιστεύοντας πὼς ὁ «σωστὸς τρόπος» λατρείας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μας εἶναι μιὰ ἄκρως σοβαρὴ ὑπόθεση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ποὺ βάλλεται ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ-Εκκοσμίκευσης, θεωροῦμε πὼς ὁ σύντομος, ἀλλὰ ἐπαρκής, σχολιασμὸς τῶν παραπάνω ἐπισκοποκεντρικῶν θέσεων καὶ ἀπόψεων θὰ ἀποτελέσει στέρεο θεμέλιο πάνω στὸ ὁποῖο, σὲ λίγο, θὰ προσπαθήσουμε νὰ οἰκοδομήσουμε τὴν ὀρθὴ ἑρμηνεία μιᾶς ἄλλης σπουδαίας ὀρθόδοξης ἔννοιας ―ἄγνωστης στοὺς πολλούς―, τῆς ἀποτείχισης· μιᾶς ἔννοιας πού, ὡς γνωστόν, συναντοῦμε ἐντὸς τοῦ ΙΕ΄ Ἱεροῦ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπὶ Μεγάλου Φωτίου (861 μ.Χ.). Πράγματι, ἀδελφοί, εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνο νὰ σφάλουμε ὡς πρὸς τὴν ἑρμηνεία τοῦ ὅρου τῆς ἀποτείχισης ἀλλὰ καὶ στὴν ἑρμηνεία ἑνὸς Ἱεροῦ Κανόνα ποὺ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὑπαγόρευσε στοὺς θεοφόρους Πατέρες τῆς ἐν λόγῳ (ἀναγνωρισμένης) Συνόδου!