 |
| Βασιλέα μου Χριστέ, μη μας αφήνεις έτσι, κάνε κάτι, στήριξέ μας, διώξε τα δαιμόνια που μας πνίγουνε… |
Ο
ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΑΕΤΟΣ
6.5. Με
ποιους τα έβαζε
Ποτέ όμως, ο μεγάλος τούτος άνδρας
δεν τά ‘βαζε με τους μικρούς και τους ανεύθυνους. Τους δεχότανε και τους αγαπούσε
σαν παιδιά, που κάνουνε ανοησίες και ανταρσίες προς τους γονείς. Αλλά τους υπευθύνους
και τους επισκόπους δεν τους χαριζόταν. Γι’ αυτούς παραπονιόταν συνέχεια. Αυτοί
τον αρρωσταίνανε με τις ίντριγκες, τα παρασκήνια και τις ύπουλες ενέργειες. Και
το κακό είναι ότι γνώριζε καλά τους επισκόπους, το ποιόν και τη μόρφωσή τους. Οι
περισσότεροι άξεστοι:
- Τι θα κάνουμε μ’ αυτούς, Χριστέ μου; Τώρα που τελειώσανε οι διωγμοί μας, τώρα που οι ορθόδοξοι πήραμε τους ναούς και τις επισκοπές μας… με ποιους επισκόπους θα προχωρήσουμε; Οι περισσότεροί τους ανάξιοι, αγράμματοι και ασυνείδητοι. Αφήσανε τα χωράφια και το πάρε-δώσε της αγοράς, τη φασίνα στα καράβια και τα λιμάνια και γίνανε αμέσως επίσκοποι. Νοιάζονται μόνο για το φαΐ και την καλοπέραση. Ποιος θα κερδίσει τα πιο πολλά, τον πιο μεγάλο θρόνο. Και μ’ αυτούς η Εκκλησία περιμένει να δει προκοπή! Βασιλέα μου Χριστέ, μη μας αφήνεις έτσι, κάνε κάτι, στήριξέ μας, διώξε τα δαιμόνια που μας πνίγουνε…
Τις σκέψεις αυτές δεν τις κράταγε
κρυφές ο Γρηγόριος. Τα έλεγε με κάθε ευκαιρία. Δεν τους έβριζε φανερά κλέφτες
και λωποδύτες, αλλά έλεγε και ξαναέλεγε πως είναι απαίδευτοι και ανέτοιμοι για
το λειτούργημα του επισκόπου. Αυτά όμως τα μάθαιναν οι θιγόμενοι κληρικοί και
προβάλλανε συνεχώς το παράδειγμα των Αποστόλων, που δε ήσανε σπουδαγμένοι και
σοφοί, μα δίδαξαν όλο τον κόσμο.
Στα τέτοια ψευτοεπιχειρήματα ο
Γρηγόριος απαντούσε αυστηρά:
-
Ας είχανε και οι επίσκοποί μας την πίστη ενός Αποστόλου
κι ας μένανε αστοιχείωτοι. Ας είχανε την αφιλοχρηματία των Αποστόλων, ας γυρνούσανε
φτωχοί και ακτήμονες, όπως εκείνοι, ας είχανε την ελπίδα τους μόνο στο Θεό, ας μπορούσανε
να θεραπεύσουν έναν άρρωστο, καθώς έκαναν εκείνοι… και τότε χαλάλι τους.
Αντίθετα, ετούτοι ΄δω δεν έχουνε καμμιά ομοιότητα με τους αγίους Αποστόλους…
Δεν αφήνει όμως την Εκκλησία του
ο Θεός. Πάντα, σε κάθε εποχή, ανάμεσα στους
πολλούς κακούς ή τους συνηθισμένους επισκόπους, αναδεικνύει και λίγους
εκλεκτούς, πνευματοφόρους. Και το άγιο Πνεύμα ενεργεί έτσι, ώστε οι πολλοί, μ’
όλη τη μικρότητα και την ανικανότητά τους, να δέχονται το δρόμο των λίγων
φωτισμένων. Έτσι γινότανε στις δύσκολες στιγμές της Εκκλησίας. Το ίδιο και στις
Οικουμενικές Συνόδους. (Σελ. 299-300)
