Η δόξα και το δράμα του Γρηγορίου

 

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΟΥ (ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ) ΟΦΕΙΛΟΤΑΝΕ

ΣΤΟ ΟΤΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΣΥΝΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΤΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ

6.12  Η δόξα και το δράμα του Γρηγορίου

            Οι θεολογικές συζητήσεις συνεχίζονταν (Β’ Οικουμενική Σύνοδος-Μάης του 381). Αυτές αποτελέσανε τη δόξα μα και το δράμα του Γρηγορίου. Τη δόξα του, γιατί πέτυχε, με τη συμπαράσταση λίγων, να πείσει για τη συμπλήρωση του Συμβόλου της πίστης. Και επίσης, γιατί τους ανέλυσε και τους έπεισε να δεχτούνε τη σαφή διάκριση μιας φύσης στο Θεό και τριών υποστάσεων. Το δράμα του οφειλότανε στο ότι οι περισσότεροι συνεπίσκοποί του δεν τον καταλάβαιναν.

            Οι πολλοί σύνεδροι ακούγανε τις θεολογικές του αναλύσεις και νομίζανε ότι ακούνε κινέζικα. Λίγοι μόνο είχανε θεολογική κατάρτιση. Οι άλλοι βασανίζονταν από άγνοια και βασανίζανε και τους άλλους. Και η άγνοια τους αυτή, μαζί με τη μικρότητα και την έλλειψη πνευματικής ζωής, τους είχε οδηγήσει τις προηγούμενες δεκαετίες σε συμβιβασμούς και αλλαξοπιστίες.

            Στα χρόνια δηλαδή που επικρατούσανε οι αρειανοί, μερικά από τα σημερινά μέλη της Συνόδου είχανε δεχτεί πότε τη μια και πότε την άλλη αρειανική κακοδοξία. Όπου κάθε φορά φυσούσε ισχυρός άνεμος. 

Κι ας ήτανε άνεμος που ξεκίναγε από την αίρεση ή από τα κακόδοξα ανάκτορα. 

Το ίδιο τους έκανε. Αρκεί να διατηρούσανε τις θέσεις τους, να μη πέφτανε στη δυσμένεια των ισχυρών και αρχίζανε οι διωγμοί.

Δεν είχανε πνευμόνια πνευματικά, ν’ αντέξουνε κακουχίες για την πίστη τους. Έπειτα, όπως τα διηγείται και ο ίδιος ο Γρηγόριος, οι δυστυχείς αυτοί κληρικοί δεν καταλάβαιναν τη θεολογική συνέπεια της αποδοχής αρειανικών κακοδοξιών και της απόρριψης της ορθόδοξης πίστης. Γι’ αυτό κι όλα τούτα τους ήταν εύκολα.

Και πως να καταλάβουν, αφού πολλοί τους γίνανε από πραματευτάδες επίσκοποι, από μούτσοι κληρικοί, από γεωργοί και μεταπράτες δάσκαλοι και οδηγοί ψυχών! Όλα κανείς μπορούσε να τα περιμένει απ’ αυτούς. Το κακό είναι ότι έκαναν πολλά στον Γρηγόριο, που δεν τα άντεχε η ευαισθησία του. Όσο καιρό πάλευε ο Γρηγόριος για την αλήθεια, να δείξει την αλήθεια και να την διατυπώσει κατάλληλα, άντεχε τις επιθέσεις και τις ανοησίες των κακότροπων και ανόητων. Συνέχιζε την προσπάθειά του κι έτσι κατέληξε η Σύνοδος στα δογματοθεολογικά της κείμενα. Όταν όμως, αργότερα, οι εναντίον του σχετίζονταν με το θρόνο και τα προσωπικά του θέματα, τότε έχασε το κουράγιο του. Τότε δεν υπήρχε απόλυτη ανάγκη να τον βοηθήσει ο Θεός, οπότε ο  Γρηγόριος εγκατέλειψε θρόνους, προεδρία, τιμές και δόξες.

ΠΗΓΗ:«Ο ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΑΕΤΟΣ», Γρηγόριος ο Θεολόγος, Στυλιανού Γ. Παπαδοπούλου, ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ, Έκδοση ΙΑ’ Ιανουάριος 2025, Σελ. 314-315