Μήνυμα προς την ΙΣ της Εκκλησίας της Κύπρου.
Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος: Γάμοι ομοφυλοφίλων σε μοναστήρι της Πάφου, αυταρχισμός και σκάνδαλα εξουσίας.
Από την εκδίωξη του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού μέχρι τις καταγγελίες για πολιτικούς γάμους ομοφυλοφίλων στη Μονή Τιμίου Σταυρού Μίνθης και τις πολιτικές παρεμβάσεις σε κόμματα, ο αυταρχισμός, η αλαζονεία και η απουσία μετάνοιας προκαλούν έντονη αγανάκτηση στους πιστούς.
Αν κάποτε γραφτεί νέο κεφάλαιο στην κυπριακή εκκλησιαστική ιστορία με τίτλο «Πώς να διοικείτε χωρίς να ακούτε κανέναν», το εξώφυλλο μάλλον θα έχει φωτογραφία του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου.
Διότι εδώ δεν μιλάμε απλώς για διοίκηση. Μιλάμε για την ανώτερη μορφή του δόγματος «εγώ αποφασίζω, άρα έχω δίκιο». Η μετάνοια θεωρείται αδυναμία, η συγγνώμη σχεδόν αίρεση και η ταπείνωση κάτι σαν παλιό λειτουργικό έθιμο που ξεχάστηκε.
Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού άφησε πολλούς πιστούς να αναρωτιούνται αν παρακολουθούν Ιερά Σύνοδο ή πολιτική εκκαθάριση με άρωμα θυμιάματος. Οι καταγγελίες για άδικη, αντικανονική και προσχεδιασμένη απομάκρυνση δημιούργησαν βαθύ τραύμα στο εκκλησιαστικό σώμα. Αντί όμως για εξηγήσεις ή έστω λίγη αυτοκριτική, ήρθε η γνωστή συνταγή: σιωπή, πείσμα και «προχωράμε».
Και ενώ ο Μητροπολίτης δεν μπορούσε να λειτουργήσει στη Μονή του Τιμίου Σταυρού της Μίνθης — γιατί φαίνεται πώς αυτό ήταν αδιανόητο — λίγες μέρες μετά, άνοιξαν οι πόρτες για πολιτικούς γάμους μέσα στο μοναστήρι. Και όχι απλώς άνοιξαν· σχεδόν μπήκε και ταμπέλα «Wedding Venue Available».
Εδώ ο απλός πιστός παθαίνει θεολογικό ίλιγγο.
Λειτουργία; Όχι.
Πολιτικός γάμος; Βεβαίως.
Ομοφυλόφιλο ζευγάρι; Κανένα πρόβλημα.
Ο Μητροπολίτης Τυχικός; Εκτός πλάνου.
Δηλαδή, αν πας με πετραχήλι υπάρχει πρόβλημα, αλλά αν πας με ανθοδέσμη όλα καλά.
Και φυσικά, όταν κάποιος τόλμησε να μιλήσει δημόσια και να αποκαλύψει το σκάνδαλο, ενεργοποιήθηκε το πιο θαυματουργό μυστήριο της σύγχρονης εποχής: το τηλεφώνημα. Όχι εξομολόγηση, όχι διάλογος — ένα τηλεφώνημα προς τον αρχηγό κόμματος και ξαφνικά ο ενοχλητικός εξαφανίζεται από το ψηφοδέλτιο στο ‘αψε σβησε».
Αν αυτό δεν είναι εκκλησιαστικό θαύμα, τότε τι είναι;
Ο Αρχιεπίσκοπος φαίνεται πως δεν περιορίζεται μόνο στα πνευματικά. Αγγίζει και τα πολιτικά, και τα κομματικά, και ό,τι κινείται γενικώς. Μια πολυδιάστατη προσωπικότητα: ποιμένας, τοποτηρητής, πολιτικός ρυθμιστής και, ενδεχομένως, ανεπίσημος σκηνοθέτης της δημόσιας ζωής.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο τα γεγονότα. Είναι η αίσθηση ότι η εξουσία θεωρείται κληρονομικό δικαίωμα και όχι διακονία. Ότι ο θρόνος δεν είναι σταυρός ευθύνης αλλά φρούριο αλαζονείας.
Η Εκκλησία δεν χρειάζεται managers εξουσίας. Χρειάζεται πατέρες. Δεν χρειάζεται επικοινωνιακή διαχείριση σκανδάλων αλλά αλήθεια. Δεν χρειάζεται φόβο αλλά δικαιοσύνη.
Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται αυτή τη μικρή, δύσκολη, ξεχασμένη λέξη:
«Συγγνώμη».
Γιατί όταν ο εγωισμός ανεβαίνει στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, η εμπιστοσύνη του λαού κατεβαίνει από αυτόν.
Και τότε δεν έχουμε ποιμαντική.
Έχουμε απλώς καλοσκηνοθετημένη εξουσία με ράσο.
Ομάδα Θεολόγων και Ιερέων της Εκκλησίας της Κύπρου
18/05/2026
(υποσημείωση: Aγαπητοί μας Πατέρες, Επισκόποι της Εκκλησίας της Κύπρου σας παρακαλούμε απο τα βάθη της καρδιάς μας, να μήν πουλήσετε τον Χριστό για να έχετε την εύνοια του Αρχιεπισκόπου, αλλά προτιμήστε να κάνετε το σωστό για να έχετε την εύνοια του Κυριου Ημών Ιησού Χριστού, του μόνου Αρχηγού της Πίστης μας)
