Ὁ Ἐσταυρωμένος, ὁ Διάβολος καί ὁ Μητροπολίτης.
Πορφυρίτης
Ὁ ἅγιος πατήρ Σεραφείμ Ρόυζ, στό βιβλίο του «Ἡ ψυχή μετά τό θάνατο», περιγράφοντας τούς δαιμονικούς πειρασμούς πού δέχθηκε ἡ ἁγία Μαύρα, ἐννέα μέρες σταυρωμένη μαζί μέ τόν σύζυγό της, ἀναφέρει τά λόγια τῆς ἁγίας πρός τό σύζυγό της Τιμόθεο, καθώς καί τόν τρόπο ἀντιμετώπισης αὐτῶν τῶν πειρασμῶν. «-Στάσου στερεός, στάσου παλικάρι, Τιμόθεε. Τά μεσάνυχτα βρέθηκα σέ ἔκσταση κι εὐθύς ἀμέσως πρόσεξα νά μέ ζυγώνει ἕνας ἄνθρωπος χαμογελαστός, πού κρατοῦσε στά χέρια ἕνα ποτήρι γιομάτο μέλι καί γάλα. Μοῦ τὄφερε μέχρι τά χείλη, καί μοῦ εἶπε: «Πάρτο κι ἀπόλαυσέ το.» «Ποιός εἶσαι καί ἀπό ποῦ ἔρχεσαι;» τόν ρώτησα. «Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ εἶμαι», μοῦ ἀποκρίθηκε. «Ἄν εἶσαι τέτοιος πού λές, ἔλα νά κλαύσουμε μαζί καί νά προσευχηθοῦμε στόν Ἐσταυρωμένο». «Ξέρεις κάτι;» μοῦ λέει. «Σέ λυπήθηκα νά σέ βλέπω πάνω στό ξύλο, δίχως τροφή. Θά τά καταφέρεις ἄραγε νά συνεχίσεις;». «Ποιός σ’ ἔστειλε νά μοῦ τά πεῖς αὐτά;» τόν σιγορώτησα. «Δέν ξέρεις ὅτι μέ τήν ὑπομονή, τήν ἐγκράτεια καί τήν προσευχή, ἀνεβαίνω τή σκάλα τοῦ ὕψους;» Ὤ, ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς λιώνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας. Τή στιγμή πού στήν προσευχή μου ἀνέφερα τόν λυτρωτικό σταυρό τοῦ Σωτήρα μας, εἶδα νά στρέφει τό πρόσωπό του πρός τή Δύση. Τότε κατάλαβα. Καί τή στερνή ἀκόμα τούτη ὥρα, ἦλθε σάν ἄγγελος φωτός νά μᾶς ἀναστατώσει. Σέ λίγο ἡ ὀπτασία αὐτή ἐξαφανίσθηκε.
Μετά τήν ἐξαφάνισή του μ’ ἐπισκέφθηκε ἄλλος. Αὐτός μέ πῆρε στά χέρια του, μέ ξεσήκωσε καί μ’ ἔφερε σ’ ἕνα πλατύ ποτάμι. Ἀνάμεσα στίς ὄχθες του κυλοῦσε μέλι καί γάλα! «Σκύψε καί ἀπόλαυσε ὅσο λαχταρᾶς» μοῦ ψιθύρισε. Στή δελεαστική του προσφορά ἀποκρίθηκα: «Δέν πρόκειται νά γευτῶ μήτε νερό, μήτε ἄλλο εὔοσμο δροσιστικό ποτό, ἄν τά χείλη μου δέν ἀκουμπήσουν στό Ποτήρι τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ. Αὐτό τό ποτήρι σκορπᾶ σωτηρία καί ζωή. Ζωή ἀτελεύτητη». Ὁ καινούργιος μου ἐπισκέπτης ἔσκυψε στόν ποταμό, ἅπλωσε τίς παλάμες του καί ἤπιε, καί ξαφνικά ἐξαφανίστηκε, αὐτός μαζί καί τό ποτάμι».[1]
Ὁ Ἐσταυρωμένος «καίει» καί «ζεματάει» τόν διάβολο καί τόν (ἄσαρκο καί ἔνσαρκο) στρατό του. Δέν ἀντέχει νά Τόν βλέπει, καθώς τοῦ θυμίζει τήν συντριπτική του ἧττα· τό πέρας τῆς διορίας του ὡς κοσμοκράτορας· ἡ κόλαση εἶναι κοντά. Εἶναι εὐκόλως ἀντιληπτό ἀδελφοί, γιατί πολεμεῖται μέ τόση λύσσα ὁ Ἐσταυρωμένος μας Χριστός καί γιατί ξεριζώθηκε ἀπό τήν θέση του, ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης. Ἕνας πόλεμος πού φαινομενικά ξεκίνησε ἀπό τή Μητρόπολη Περιστερίου, καί ἔγινε παγκοσμίως γνωστός χάριν τῆς ἀκλόνητης πνευματικῆς ἀντιστάσεως τῶν ἀδελφῶν τῆς ἐν λόγῳ Μητροπόλεως, ἀλλά εἶναι πλέον διαδεδομένος καί ἐξαπλώνεται διαρκῶς σέ ὅλη τήν (κυρίως ἑλληνόφωνη) Ὀρθοδοξία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ἡ τέλεση Πατριαρχικῆς Θείας Λειτουργίας τήν Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026, μέ τόν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας νά ἀναφέρεται «πρωτίστως στό βαθύ θεολογικό νόημα τῆς Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί στή θέση τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου στή ζωή καί στή μαρτυρία κάθε χριστιανοῦ, ὡς σημείου θυσίας, ἀγάπης, ἐλπίδας καί Ἀναστάσεως»[2], καί ὁ μεγάλος ἀπόντας ἀπό τό Ἅγιο Βῆμα νά εἶναι… (δέν πάει τό μυαλό σας…) ὁ Τίμιος καί ζωοποιός Σταυρός τοῦ Ἐσταυρωμένου (ἐν σαρκί) Κυρίου!
Προσφάτως ἀπό τόν «ὈρθόδοξοΤύπο»[3], γνωστοποιήθηκαν δύο κείμενα, ἕνα τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου καί τό ἄλλο τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς πιστῶν τῆς Μητροπόλεως πρός τήν Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο. Ἐντύπωση μᾶς ἔκανε τό πέρας τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Μητροπολίτου: «Εὐχόμενος νά διέλθουμε τήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ἐν ὑγείᾳ κατ’ ἄμφω, διατελῶ…»[4]. Ἐν ὄψη τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ εὐχή τοῦ Μητροπολίτου ἦταν (σωματική καί ψυχική) ὑγεία! Σέ μία κατ’ ἐξοχήν περίοδο ἔντασης τῆς πνευματικῆς ἀσκήσεως, μή ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Μητροπολῖτες εἶναι μοναχοί(!), σέ μιά μοναδική εὐκαιρία ἀλλαγῆς τῆς λανθασμένης πορείας, τοῦ ἀνοίγματος τοῦ σταδίου μετανοίας, πάνω ἀπό ὅλα γιά τόν Μητροπολίτη, εἶναι ἡ ὑγεία;! Εἶναι αὐτοί οἱ ρασοφόροι ἑπόμενοι τῶν ἁγίων Πατέρων; Ἔχουν εὐαγγελικό φρόνημα; Τό ἐλάχιστο πού γίνεται ἀντιληπτό, εἶναι ὅτι ἡ μετάνοια δέν εἶναι ἄμεση προτεραιότητα τοῦ Μητροπολίτου. Ὡς γνωστόν ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία, χαρακτηριστικό τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἡ ἀμετανοησία. Εὐχόμαστε ἐκ βάθους καρδίας, ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου νά μήν ἀνήκει σέ αὐτήν τήν κατηγορία (τῶν ἀμετανοήτων), ἐπιστρέφοντας τόν Ἐσταυρωμένο ἐκεῖ πού ἀνήκει, χαροποιῶντας πρωτίστως τό ποίμνιό του πού τόν ἀγαπᾶ, καί δευτερευόντως ὅλη τήν στρατευομένη ἀλλά καί τήν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία!
[1] Πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, «Η ΨΥΧΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ, Οἱ μεταθανάτιες ἐμπειρίες στό φῶς τῆς Ὀρθόδοξης διδασκαλίας», ἐκδόσεις «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ» (Ἡ ἔντονη γραφή εἶναι δική μας).
[2] «Κάτω ἀπό τή σκιά τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἡ Ἀλεξάνδρεια ἑνώνει (ΦΩΤΟ)», https://www.romfea.gr/
[3] «Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΣΥΣΤΟΛΩΣ!», «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 2603, 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026.
[4] Ὅ.π.
