ΣΧΟΛΙΟ: Αν και η φράση: «τό κατ’ εἰκόνα Χριστοῦ σῶμα μας», του π. Γερασίμου πάσχει θεολογικώς (=χρήζει ορθοδόξου αναλύσεως)! τα λεγόμενά του έχουν μεγάλο ενδιαφέρον!
Ἱερεῖς ὑπέρ τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν;
Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ
Τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης τῆς Πατρίδας μας ἔχουν ἐπιλέξει νά προωθοῦν ὅ,τι ἀνήθικο, ἄσχημο καί φαῦλο ὑπάρχει. Ἀντιθέτως, ὁ,τιδήποτε ἀνορθώνει τόν ἄνθρωπο, τοῦ χαρίζει αἰσιοδοξία, γνώση, ἦθος, ἐνεργοποιεῖ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, οἱ ἄρχοντες καί προπαγανδιστές τοῦ κόσμου τούτου ἐπιχειροῦν νά τό ἀφανίσουν.
Ἔτσι, καί στήν περίπτωση τῆς καύσης τῶν νεκρῶν, ἐντελῶς… “ἀμερόληπτα”, ἀνασύρονται ἀπό τά μέσα παραπληροφόρησης ἀπόψεις ἀπαράδεκτες ἀκόμη καί ἀπό παιδιά τοῦ νηπιαγωγείου! Μιά τέτοια περίπτωση δημοσιεύτηκε στό διαδίκτυο τελευταῖα καί ἀφορᾶ σέ κάποιον Κληρικό, ὁ ὁποῖος ὑπερασπίζεται τήν καύση τῶν νεκρῶν. Ἄς δοῦμε μερικά ἀπό τά γραφόμενα του:
Κατ’ ἀρχάς ἀναφέρει ὅτι, ὅταν παλαιότερα βρέθηκε στό ἐξωτερικό, ὁ τοπικός Ἐπίσκοπος τοῦ ἔδωσε ὁδηγία νά τελέσει κηδεία ἀνθρώπου, τοῦ ὁποίου τό σῶμα ἐπρόκειτο νά καεῖ. Ὑποστηρίζει μάλιστα ὅτι τοῦ εἶπε μεταξύ ἄλλων: «τό πῶς θά τό διαχειριστεῖ (ἐνν. τό νεκρό σῶμα) ἡ οἰκογένεια καί ποιά ἦταν ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου ἐν ζωῇ, δέν εἶναι δική μας ὑπόθεση».
Θά ἔπρεπε ὡστόσο νά εἶναι πιό προσεκτικός στό πῶς μεταφέρει τά λόγια τοῦ Ἐπισκόπου, διότι μᾶλλον κάτι δέν κατενόησε σωστά καί τελικά προβάλλει τίς δικές του ἀπόψεις. Δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε ὅτι ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας μας μιλᾶ μέ αὐτόν τόν τρόπο. Πῶς τό «πῶς θά διαχειριστεῖ ἡ οἰκογένεια» τό νεκρό σῶμα, «δέν εἶναι δική μας ὑπόθεση»; Τά πάντα εἶναι ὑπόθεση τῆς Ἐκκλησίας!
Ἰδιαιτέρως δέ ὅποιος προσέρχεται στούς κόλπους Της καί αἰτεῖται κάποιο ἀπό τά Ἅγια Μυστήρια Της. Ὡς ποιμένες, ἔχουμε χρέος νά πληροφορήσουμε τούς πιστούς γιά τό πῶς θέλει ὁ Θεός νά γίνουν τά πάντα. Διαφορετικά δέν θά λέγαμε «γενηθήτω τό θέλημά Σου ὡς ἐν Οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς», ἀλλά γενηθήτω τό θέλημα τῶν δῆθεν προοδευτικῶν ἀνθρώπων πού τόσο πολύ σέβονται τό ἀνθρώπινο σῶμα, «τό κατ’ εἰκόνα Χριστοῦ σῶμα μας», πού ἐπιθυμοῦν νά καεῖ «ὅπως καῖμε τά σκουπίδια»! Ἐξάλλου, «οἱ πιστοί γνωρίζουμε ὅτι οἱ Εἰκόνες δέν καίγονται. Οἱ ναοί τοῦ Θεοῦ δέν καίγονται καί ὅποιος αὐτά τά ἱερά καί τά ὅσια καίει εἶναι ἱερόσυλος καί βέβηλος».[1] Ὅπως ἔχει διευκρινίσει ὁ Πνευματικός μας Πατέρας καί Διδάσκαλος π. Βασίλειος Βολουδάκης:
«Ὁ Χριστός μᾶς ἔδειξε τόν κόκκο τοῦ σίτου, πού τόν παρομοίωσε μέ τά σώματά μας καί μᾶς ἐξήγησε ὅλη τήν διαδικασία πού θά ἀκολουθηθῇ μέχρι τήν κοινή Ἀνάσταση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Μᾶς εἶπε ὅτι ὁ σῖτος, τό σῶμα μας, πρέπει νά σπαρῇ ὅταν πεθάνῃ, νά σπαρῇ στή γῆ, νά λιώσῃ, ὅπως ὁ κόκκος τοῦ σίτου πού λιώνει, καί ὕστερα, νά ἀναστηθῇ ἔνδοξο τό σῶμα μας, σάν τό στάχυ πού ἀνατέλλει ἔνδοξο καί κατάκαρπο ἀπό τόν λιωμένο καί ἀφανισμένο κόκκο τοῦ σιταριοῦ!»
«Ἡ διαδικασία τοῦ σιταριοῦ εἶναι ἡ προτύπωση τῆς δικῆς μας πορείας ἀπό τήν ταφή μας στή γῆ πρός τήν Ἀνάσταση. Γι᾿ αὐτό βράζουμε τό κόλλυβο στά μνημόσυνα».
«Ἂν εἶχε ἰσχύσει ἡ καύση τῶν νεκρῶν δέν θά εἴχαμε οἱ πιστοί τόσα θαυματόβρυτα ἅγια Λείψανα, οὔτε ἡ ἐνορία μας τὸ ἱερό Λείψανο τοῦ ἁγίου Νικολάου Ἀρχιεπισκόπου Μύρων τῆς Λυκίας, τοῦ τόσο θαυματουργοῦ Πατέρα μας».[2]
Τά ζητήματα αὐτά γιά τήν Ἐκκλησία μας εἶναι λυμένα. Κι ὅμως, οἱ ἄνθρωποι «τῆς πυρκαγιᾶς» ἔχουν τό κουράγιο νά ρωτοῦν εἰρωνικά ἐμᾶς τούς ἀδαεῖς, ἄν ὁ Θεός «θά δυσκολευτεῖ, ἆραγε, νά ἀναδημιουργήσει ἕνα σῶμα, ἐπειδή δέν μπορεῖ νά “ἐντοπίσει” τά λείψανά του;». Εἶναι ἐρωτήσεις αὐτές; Ἄν γιά παράδειγμα κάποιος ἄνθρωπος κάηκε σέ πυρκαγιά πού ξέσπασε στό σπίτι του, ἤ πολύ περισσότερο ἄν κάποιος Μάρτυρας τῆς Πίστεως κάηκε στήν πυρά, εἶναι δυνατόν ὁ Θεός νά μή ἀναστήσει τό σῶμα του; Ὡστόσο, ὁ Θεός μας ἐκεῖ πού ὄχι ἁπλῶς “δυσκολεύεται”, ἀλλά ἀδυνατεῖ (γιατί δέν τό ἐπιθυμεῖ) νά ἐπέμβει, εἶναι στήν προαίρεσή μας. Ἆραγε ὁ Θεός, πῶς θά μᾶς ἀντιμετωπίσει, ὅταν αὐτοπροαίρετα φθείρουμε τά σώματά μας πού εἶναι Ναός Του; Ἡ ἀπάντηση ἔχει δοθεῖ ἀπό τό ἴδιο τό στόμα τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ἑπομένως, κάθε διερώτηση ἐπί τοῦ θέματος εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ. Ὁ ἐν λόγῳ Κληρικός κλείνει σημειώνοντας ὅτι ἡ οὐσία τοῦ ζητήματος βρίσκεται στήν «ποιμαντική στάση καί στόν σεβασμό στόν ἄνθρωπο». Σέ αὐτό συμφωνοῦμε ἀπόλυτα!
Μακάρι, νά μετανοήσουμε ὅλοι μας, ἰδίως ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς πού πλησιάζει. Εἶναι καιρός νά ἀποκτήσουμε τό ἦθος τοῦ Χριστοῦ μας καί νά πάψουμε ἐπί τέλους νά ὑπονοοῦμε ὅτι εἶναι πιά ἀναχρονιστικό. Πρέπει νά καταλάβουμε ὅτι δέν μᾶς ἔχει ἀνάγκη ὁ Χριστός μας νά διορθώσουμε τό Εὐαγγέλιο Του, ἀλλά ἐμεῖς χρειαζόμαστε τόν Νοῦν Του.
Γένοιτο!
Σημειώσεις:
[1] (Πρωτ.) π. Βασίλειος Ἐ. Βολουδάκης, Ἡ καύση τῶν νεκρῶν καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς πυρκαϊᾶς, περιοδικό Ἐνοριακή Εὐλογία, ἀρ. Τεύχους 43, Φεβρουάριος 2006. [2] Ὅ. π.
